Związek między poziomem kwasów omega‑3 w osoczu a myślami samobójczymi i samookaleczeniem w kohorcie UK Biobank

Celem badania była ocena związku między stężeniami kwasów tłuszczowych omega‑3 w osoczu a zachowaniami samookaleczającymi oraz myślami samobójczymi w dużej kohorcie populacyjnej. Problemem była potrzeba lepszego zrozumienia, czy endogenne poziomy DHA i innych omega‑3 korelują z ryzykiem samouszkodzeń. Przeprowadzono obserwacyjne badanie kohortowe wykorzystujące losowy podzbiór 258 012 uczestników UK Biobank, u których oznaczono procentowy udział omega‑3 w całkowitych kwasach tłuszczowych metodą NMR; dane o samookaleczeniach pochodziły z kwestionariuszy i rejestrów medycznych. Analizy statystyczne objęły regresję logistyczną i modele proporcjonalnych hazardów Coxa z uwzględnieniem demograficznych, zdrowotnych i stylu życia czynników zakłócających; przedstawiono skorygowane ilorazy szans (aOR) i 95% przedziały ufności. Wyższe stężenia DHA, frakcji non‑DHA (ALA+EPA+DPA) oraz całkowitych omega‑3 były generalnie odwrotnie skorelowane z pasywnymi myślami samobójczymi, historią samookaleczeń oraz przyszłymi zdarzeniami samouszkodzeń; np. najwyższy kwintyl non‑DHA wiązał się z 14% niższym ryzykiem pasywnej ideacji samobójczej w ostatnim roku (aOR 0,86; 95% CI 0,75–0,99), a najwyższe DHA ze 33% niższymi szansami historii samookaleczeń (aOR 0,67; 95% CI 0,55–0,83). Związki były zazwyczaj silniejsze dla wyników opartych na dokumentacji medycznej niż na samoopisie. Wyniki sugerują, że wyższe poziomy omega‑3, w tym DHA i non‑DHA, mogą mieć rolę ochronną wobec myśli samobójczych i samookaleczeń, co wskazuje na potencjał interwencji dietetycznych; wyniki są obserwacyjne i wymagają dalszych badań, w tym interwencji losowych prób kontrolowanych.