Wpływ porad żywieniowych i aktywności fizycznej na poziom glukozy u ciężarnych z cukrzycą ciążową uczęszczających do szpitala trzeciego poziomu w Lucknow — badanie quasi-eksperymentalne

Cukrzyca ciążowa (GDM) wiąże się z nieprawidłową tolerancją glukozy po raz pierwszy rozpoznaną w czasie ciąży; interwencje behawioralne mogą poprawiać kontrolę glikemii. Celem badania było określenie wpływu indywidualnego poradnictwa żywieniowego i dotyczącego aktywności fizycznej na poziom glukozy u ciężarnych z GDM. Przeprowadzono quasi-eksperyment obejmujący 188 kobiet z rozpoznaną GDM podzielonych na dwie grupy: grupa 1 otrzymała spersonalizowany plan żywieniowy, poradnictwo jeden na jeden oraz przypominające telefony, natomiast grupa 2 otrzymała standardową opiekę prenatalną i plan żywieniowy bez telefonicznych przypomnień. Obie grupy nie różniły się istotnie pod względem cech socjodemograficznych. Wyniki wykazały, że uczestniczki, które przeszły indywidualne poradnictwo i otrzymywały przypomnienia, osiągały lepszą kontrolę glikemii w porównaniu ze standardową opieką (poprawa parametrów glukozy była istotna klinicznie). Badanie sugeruje, że ukierunkowane poradnictwo żywieniowe i wsparcie dotyczące aktywności są skuteczne w poprawie kontroli glikemii u kobiet z GDM; wyniki mają zastosowanie praktyczne, choć charakter quasi-eksperymentalny oraz brak randomizacji ograniczają możliwość uogólnień.