Doświadczenia uczestnictwa w domowej, cyfrowo dystrybuowanej interwencji jogi w rehabilitacji po raku piersi: analiza treści jakościowa

Badanie miało na celu zrozumienie doświadczeń kobiet uczestniczących w cyfrowo dystrybuowanej, domowej interwencji jogi w rehabilitacji po leczeniu raka piersi, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na zmęczenie związane z nowotworem i na jakość życia. Przeprowadzono jakościową analizę treści na podstawie półustrukturyzowanych wywiadów z 20 kobiet, które brały udział w 12‑tygodniowym programie (randomizowane, wieloośrodkowe badanie DigiYoga CaRe) obejmującym dwa treningi tygodniowo: jedną lekcję na żywo oraz jedną wcześniej nagraną sesję do samodzielnej praktyki. Uczestniczki opisywały, że domowa joga pomagała im aktywnie radzić sobie z objawami i skutkami leczenia, przynosząc poprawę funkcji fizycznych, relaksację i regenerację psychiczną; wielu wymieniło zwiększenie świadomości ciała, odbudowę zaufania do ciała oraz wzrost samodzielności i nadziei na powrót do zdrowia. Format telerehabilitacji był postrzegany jako bezpieczny i dostępny, ułatwiający częstotliwość uczestnictwa i tworzący poczucie wsparcia oraz wspólnoty, przy minimalnych, dających się rozwiązać problemach technicznych. Wyniki sugerują, że cyfrowo dystrybuowana joga domowa stanowi wartościową, inkluzywną opcję w rehabilitacji po raku piersi, choć potrzeba dalszych badań nad długoterminowymi efektami i różnicami między subgrupami pacjentek.