Naringenina wywołuje rozszerzenie naczyń wieńcowych poprzez hamowanie kanałów wapniowych typu L (CaV1.2): dowody z badań molekularnych i w kąpieli tkankowej

Badanie miało na celu określenie mechanizmów wazorelaksacyjnych naringeniny — flawanonu z cytrusów — w tętnicach wieńcowych kozy, ze szczególnym uwzględnieniem sygnalizacji śródbłonkowej oraz bezpośredniej inhibicji kanałów wapniowych typu L (CaV1.2). Przeprowadzono analizę in silico: dokowanie do homologycznego modelu CaV1.2 wykazało najwyższe powinowactwo naringeniny (-8,5 kcal/mol) spośród dziesięciu porównywanych flawanonów, z stabilnymi interakcjami w obrębie poreu kanału. Symulacje dynamiki molekularnej potwierdziły trwałość kompleksu, niskie odchylenia strukturalne i utrzymujące się kontakty międzycząsteczkowe; analizy RMSD, RMSF i promienia gyracji nie wskazały na zaburzenia architektury kanału, a analizy wiązań sugerowały dominację oddziaływań hydrofobowych i van der Waalsa, zgodnych z odwracalnym blokiem. W in silico patch-clamp zaobserwowano istotne zahamowanie prądu wapniowego i spadek przewodności bez zmiany zależności od napięcia. Badania ex vivo w kąpieli organów na pierścieniach tętnic wieńcowych wykazały zależne od stężenia zwiotczenie naczyń, osłabione po usunięciu śródbłonka lub przy zahamowaniu syntazy NO (L-NAME), cyklooksygenazy (indometacyna) i cyklazy guanylanowej (ODQ), co wskazywało na udział ścieżek NO i prostacykliny. W warunkach depolaryzacji i braku Ca2+ naringenina zmniejszyła skurcze indukowane Ca2+ i zwiększyła działanie nifedypiny; wykryto też ekspresję CACNA1C w tkance wieńcowej. Wyniki sugerują dwutorowe działanie naringeniny: modulację śródbłonkowej sygnalizacji NO/COX oraz odwracalną inhibicję kanałów CaV1.2, co ma znaczenie dla terapii dysfunkcji naczyniowej i choroby wieńcowej.