Przyspieszenie starzenia biologicznego w dużym zaburzeniu depresyjnym: analiza multi-omics

Celem badania było zbadanie związku między dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD) a przyspieszeniem starzenia biologicznego, wykorzystując wieloopisowe (multi-omics) dane proteomiczne i epigenetyczne z dwóch kohort populacyjnych (UK Biobank i Finnish Twin Cohort). Badanie miało przekrojowo-prospektywny charakter z analizami kohortowymi obejmującymi setki tysięcy uczestników w UK Biobank i próbę bliźniąt z Finlandii. Stwierdzono, że przebyty epizod MDD wiązał się z przyspieszonym starzeniem ocenianym za pomocą zegarów proteomicznych zarówno systemowo, jak i w narządowych sygnaturach (w tym w mózgu) w obu kohortach; związki te były silniejsze niż obserwowane dla systemowego starzenia epigenetycznego. Przyspieszenie proteomiczne systemowe i mózgowe korelowało z wyższym ryzykiem wystąpienia MDD, a u osób z MDD z UK Biobank także z większym ryzykiem choroby Alzheimera, otępienia i śmiertelności. Remisja epizodów depresyjnych osłabiała powiązania z przyspieszeniem starzenia proteomicznego. Analizy Mendla wskazały na efekt przyczynowy MDD na przyspieszenie starzenia proteomicznego. Wyniki sugerują obustronne powiązanie MDD ze starzeniem biologicznym i wskazują, że zegary proteomiczne mogą być celem terapeutycznym, choć konieczne są dalsze badania w celu potwierdzenia przydatności klinicznej.