Potencjał Moringa oleifera w leczeniu i profilaktyce COVID-19: interakcje molekularne, właściwości antyoksydacyjne i mechanizm kinetyczny

Badanie oceniało potencjał liści Moringa oleifera jako źródła związków przeciwko SARS‑CoV‑2, łącząc metody in silico z badaniami biochemicznymi in vitro. Celem było wyselekcjonowanie bioaktywnych metabolitów zdolnych do hamowania cysteinowych proteaz wirusa (Mpro, PLpro) oraz ocena aktywności antyoksydacyjnej ekstraktów. Przeprowadzono wirtualne przesiewanie wobec struktur Mpro i PLpro oraz docking (AutoDock), wskazując 14 związków o wysokim powinowactwie; gamma‑sitosterol wykazał najwyższe energie wiązania (Mpro −8,6 kcal/mol; PLpro −7,4 kcal/mol). Liście ekstrahowano wodnie i hydrometanolowo; oznaczono znaczną zawartość polifenoli (4,20–5,01 mg GAE/g DM) i flawonoidów (95,86–135,41 mg QE/g DM) oraz wysoką aktywność antyoksydacyjną (DPPH 63,46–123,58 mg TE/g DM; FRAP 48,14–49,66 mg TE/g DM). Ekstrakty hamowały papainę w teście in vitro (IC50: 7,5 mg/mL dla ekstraktu hydrometanolowego, 12,5 mg/mL dla wodnego); analiza kinetyczna wykazała, że ekstrakt hydrometanolowy działał jako inhibitor konkurencyjny, a wodny jako hiperbolicznie niekonkurencyjny. Wyniki sugerują, że wyizolowane fitochemikalia zasługują na dalszą ocenę jako kandydaci przeciwko proteazom SARS‑CoV‑2, jednak hamowanie papainy stanowi jedynie wstępny filtr biochemiczny i nie dowodzi bezpośredniej aktywności przeciwwirusowej in vivo.