Związek między profilaktyką periodontologiczną a powikłaniami cukrzycy u dorosłych z cukrzycą i chorobą przyzębia

Badanie oceniło, czy leczenie periodontologiczne wiązało się z mniejszą częstością powikłań związanych z cukrzycą (DRC) oraz lepszą kontrolą glikemii u osób z cukrzycą typu 2 (T2DM) i chorobą przyzębia (PD). Przeprowadzono dopasowaną analizę retrospektywną kohortową na podstawie elektronicznych kart pacjentów osób powyżej 18. roku życia z rozpoznaniem T2DM i PD; grupa leczona miała co najmniej jedno badanie i profilaktykę z kodem ICD-10 jako proxy leczenia przyzębia, grupa kontrolna nie miała takiej interwencji. Porównano hemoglobinę glikowaną (HbA1c) oraz wystąpienie co najmniej jednego DRC w ciągu roku po interwencji; obliczono także wartości E, by ocenić wrażliwość wyników na ukryte czynniki zakłócające. Po dopasowaniu w każdej grupie znalazło się 3 559 pacjentów. Grupa leczona miała niższe średnie HbA1c (7,22% vs 7,52%; różnica absolutna −0,30 pkt. proc.; 95% CI −0,38 do −0,22) oraz mniejszą częstość DRC (9,20% vs 14,30%; względne zmniejszenie ryzyka 36%; 95% CI 23–46%). Efekt był spójny w większości kategorii płci oraz ras i grup etnicznych; wartości E (1,56–3,68) wskazywały, że potencjalne czynniki zakłócające musiałyby mieć umiarkowane do silnych związki z ekspozycją i wynikiem, by unieważnić obserwacje. Wyniki sugerują, że leczenie przyzębia było związane z poprawą kontroli glikemii i zmniejszeniem ryzyka powikłań cukrzycowych, co wspiera włączenie regularnej opieki jamy ustnej do kompleksowego zarządzania cukrzycą, choć ograniczeniem jest charakter retrospektywny badania.