Sarkopenia u osób starszych: patogeneza, diagnostyka i nowe kierunki terapeutyczne

Sarkopenia — postępujący ubytek masy i funkcji mięśni szkieletowych — stanowi istotne wyzwanie w starzejącej się populacji. Przegląd podsumował wieloczynnikową patogenezę obejmującą dysfunkcję mitochondriów, stres oksydacyjny, przewlekły stan zapalny, apoptozę oraz upośledzenie komórek satelitarnych; zmiany neuromięśniowe, takie jak przebudowa jednostek motorycznych i degeneracja złączy nerwowo‑mięśniowych, dodatkowo pogarszały sprawność. Omówiono metody diagnostyczne — DXA, TK, MRI, USG oraz badania funkcjonalne (siła uścisku, prędkość chodu) — których zmienność utrudnia ujednolicenie kryteriów. W zakresie terapii pierwszorzędowe pozostawały trening oporowy i ukierunkowane wsparcie żywieniowe; jednak badania późnych faz wykazały, że przeciwciała neutralizujące miostatynę (np. LY2495655, bimagrumab) oraz doustne selektywne modulatory receptora androgenowego (SARM, np. enobosarm, GSK2881078) dawały zależne od dawki wzrosty masy mięśniowej kończyn i wstępne korzyści funkcjonalne. Autorzy podkreślili potrzebę integracji terapii farmakologicznej z interwencjami stylu życia, spersonalizowanych podejść oraz narzędzi opartych na AI. Wskazano również luki badawcze — potrzeba badań mechanistycznych, standaryzacji diagnostyki i lepszej translacji modeli przedklinicznych na praktykę kliniczną.