Głosy między kulturami: niefarmakologiczne strategie radzenia sobie z zaburzeniami snu u osób z demencją wśród starszych dorosłych różnych grup etnicznych w Wielkiej Brytanii

Zaburzenia snu stanowią powszechny, lecz często pomijany problem u osób z demencją i ich opiekunów, a dostępne interwencje często koncentrowały się na leczeniu farmakologicznym, które nie zawsze odpowiadało wartościom kulturowym różnych społeczności. Badanie miało na celu zrozumienie, jak starsze osoby z łagodną demencją i ich opiekunowie z grup: biała brytyjska, karaibska, chińska i południowoazjatycka w Wielkiej Brytanii rozumieli i zarządzali trudnościami ze snem za pomocą kulturowo znaczących, nielekowych strategii. Zastosowano jakościowy, międzykulturowy projekt badawczy oparty na dyskusjach grup fokusowych z 12 diadami (osoba z demencją i opiekun) zrekrutowanymi w organizacjach społecznych w mieście na południu Anglii. Transkrypcje analizowano metodą refleksyjnej analizy tematycznej przy użyciu NVivo 14, co wygenerowało cztery główne tematy: sen jako doświadczenie holistyczne i relacyjne; znaczenie rutyny, rytuału i aktywności fizycznej; emocjonalny spokój i strategie bez leków wobec nocnego niepokoju; oraz wpływ dopasowania kulturowego i dostępności praktycznej na uczestnictwo. Uczestnicy opisywali preferencję łagodnych, zakorzenionych kulturowo praktyk (rytuały wieczorne, lekkie ćwiczenia, refleksja duchowa, praktyki przypominające uważność) zamiast leków, oraz wskazywali potrzebę współprojektowanych, lokalnych i elastycznych modeli wsparcia. Wyniki sugerują, że podejścia mind-body dostosowane kulturowo mogą zwiększać akceptowalność i użyteczność interwencji w opiece nad demencją, choć wymagane są dalsze badania nad wdrożeniem i skalowalnością.